Handgeschreven conceptbrief of interne nota met uitgebreide correcties. April 1935 (vermeldingen van 13 april, 15 april, 24 april en 25 april). Vermoedelijk een gemeentelijke functionaris of afdelingshoofd (geparafeerd/ondertekend met "De Dr.", mogelijk De Directeur). [Stempel linksboven:]
BIJBLAD VAN:
M. No. 47/15 1935
DOORGEZONDEN: 15/4

[In rood middenboven:] 47/16 M.
[In potlood rechtsboven:] m.i. Hr. De Haer

[Hoofdtekst:]
~~kantbrief~~ Onder terugzending van de met uw
~~afschrift~~ No 501 L M/1935 dd 13 april j.l. om
~~bericht en~~ advies ontvangen stukken 57, heb ik de eer
U te berichten, dat inderdaad door enkele markt-
kooplieden ~~ondanks~~ het verbod ~~van kracht heb-~~
~~ben~~ schoenreparaties ~~te verrichten~~ is overtreden.
Den marktopzichters is ~~met nadruk~~ opge-
dragen ~~goed toe te zien en de naleving~~
~~van het verbod met de noodige gestrengheid te handhaven.~~
[daarboven geschreven:] daartegen met de noodige gestrengheid op te treden.
~~Zoonoodig zullen de overtreders~~
~~Kooplieden die voortgaan het verbod~~
~~te overtreden zullen van de markt worden~~
verwijderd.

[Linksonder:]
Aan den Heer Wethouder
van de Levensmiddelen
R

[Rechtsonder:]
24/4 '35 [paraf] 25/4 - '35 De Dr
[Monogram-handtekening]

[Drukwerk onderaan:] Alg. Zaken Model No. 14-10.000-2 1935. Het document betreft de handhaving van marktreglementen in 1935. De belangrijkste punten uit de analyse zijn:

1. Redactionele wijzigingen: De tekst is een levend werkdocument. Er is getracht de formulering krachtiger en ambtelijk correcter te maken. Zo is de instructie aan de marktopzichters veranderd van het passieve "toe te zien" naar het actievere "op te treden".
2. Handhaving: De kern van de brief is de constatering dat marktkooplieden het verbod op het uitvoeren van schoenreparaties negeren. Dit duidt op een strikte scheiding tussen de diensten die op de markt en in vaste winkels mochten worden aangeboden.
3. Sancties: De laatste alinea toont aarzeling over de formulering van de strafmaat. Hoewel de zinsconstructie grotendeels is doorgehaald, blijft de dreiging van "verwijdering" van de markt als uiterste consequentie staan. In de jaren '30 (de crisisjaren) was de regulering van markten een belangrijk instrument voor gemeenten om de economische orde te bewaken. Vaste winkeliers, die te maken hadden met hoge huren en belastingen, beklaagden zich vaak over "oneerlijke concurrentie" van marktkooplieden die extra diensten of goederen aanboden buiten hun vergunning om.

De "Wethouder van Levensmiddelen" was in veel Nederlandse gemeenten verantwoordelijk voor de marktmeesters en de algemene orde op de marktplaatsen. De efficiënte administratieve afhandeling die hier zichtbaar is (met diverse stempels en data), illustreert hoe serieus dergelijke overtredingen van de marktverordening werden genomen om de sociale rust tussen verschillende groepen ondernemers te bewaren. M. No