Getypte ambtelijke notitie of concept-besluit met handgeschreven correcties en kanttekeningen. Verwijst naar een besluit van 20 december 1935; de tekst zelf is vermoedelijk geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog (gezien de termen "huidige tijdsomstandigheden" en "na den oorlog"). [Pagina-nummer bovenaan:] - 2 -

[Hoofdtekst:]
bevestigen van zgn noprubber onder de schoenen, het-
zij anderszins meer plaats heeft.
Dit Besluit werd op 20 December 1935 no.
1121 L.M.1935 op herhaald aandringen van de markt-
koopliedenorganisaties en nadat door den toen-
maligen directeur van het Marktwezen terzake advies
was uitgebracht, ingetrokken.
Hetgeen thans op de markten ten aanzien van
de schoenen gebeurt, betreft in hoofdzaak het op-
zetten van fournituren, zoolbeslag van rubber, leer
(van afvallen afkomstig) en ijzer. Principieel be-
staat er geen verschil tusschen hetgeen vroeger,
vóór het thans [handgeschreven boven 'tijdelijk'] ~~tijdelijk~~ - meer in het bijzonder met het
oog op het plakken van noppen [handgeschreven tussenvoeging] rubberzolen- uitgevaardigde
~~verbod van 1935~~ gebeurde en thans.
Artikel 8 van de Verordening op den Dienst
van het Marktwezen is op het onderhavige punt
blijkbaar ~~zeer~~ ruim geinterpreteerd. Onder vigeur [handgeschreven boven 'geen'] ~~geen~~ van
dit artikel is namelijk steeds het repareeren
van schoenen, vulpenhouders, horloges en het ter
markt bereiden van oliebollen, het koken van mos-
selen, het bakken van visch e.d. toegestaan geweest,
in zooverre, dat de reparaties altijd van bij-
komstigen aard waren en de verkoop van het artikel
hoofdzaak.
Eenige maanden geleden heb ik echter toch
overwogen om U voor te stellen een verbod uit te
lokken alle reparatie werkzaamheden op de markten
te verbieden aangezien ik [handgeschreven tussenvoeging] van oordeel ben, dat deze
werkzaamheden feitelijk niet op de markt~~,~~ thuis be-
hooren.
Het is mij evenwel bekend, dat het publiek in
de huidige tijdsomstandigheden ook voor het ver-
richten van kleine reparatiewerkzaamheden bij de
reparatiewerkplaatsen dagen en soms weken moeten
wachten ~~(vooral met schoenen)~~, hetgeen voor mij
aanleiding is geweest ~~om de zaak~~ te laten rusten.
Op grond hiervan geef ik U in overweging de
zaak, zoolang de huidige moeilijkheden duren, te
laten zooals hij thans is. Na den oorlog kan dan
op een en andere worden teruggekomen.

[Kanttekeningen linkerzijde:]
* Enkel wezenlijk
* T/m 1935 k. en in welk jaar weer ingetrokken
* I met T helpt, deze
* ik van schoenen / opzetten van zoolbeslag ?
* Vinden plaats in met een gelegenheid waar onmiddellijk wordt gerepareerd
* ~~Eenvoudiger naar de gang~~
* ? voorhands * Onderwerp: Het document bespreekt de regelgeving rondom ambachtelijke reparatiewerkzaamheden op markten (met name schoenreparaties).
* Kern van het betoog: Er bestaat een spanning tussen de officiële regels (artikel 8 van de Verordening op het Marktwezen), die eigenlijk alleen verkoop beogen, en de praktijk waarbij kleine reparaties en voedselbereiding oogluikend worden toegestaan.
* Beleidskeuze: Hoewel de auteur principieel tegen reparaties op de markt is, adviseert hij vanwege de oorlogsschaarste ("huidige moeilijkheden") om de situatie te handhaven. In de reguliere werkplaatsen zijn namelijk lange wachtlijsten, waardoor de markt een belangrijke sociale functie vervult voor snelle, kleine herstellingen.
* Correcties: De handgeschreven wijzigingen (zoals het vervangen van "geen" door "vigeur" en het invoegen van "thans") wijzen op een redactionele slag om de tekst juridisch of feitelijk accurater te maken voor een definitieve versie. Dit document stamt hoogstwaarschijnlijk uit de periode van de Duitse bezetting in Nederland (1940-1945). De verwijzingen naar "huidige tijdsomstandigheden", de schaarste aan materialen (leer afkomstig van afvallen) en de enorme wachttijden bij reguliere bedrijven zijn typerend voor de oorlogseconomie.

De markt fungeerde in deze tijd als een essentiële plek waar mensen met beperkte middelen hun schaarse goederen (zoals schoenen) konden laten oplappen. De bureaucratie (de Dienst van het Marktwezen) worstelde met de vraag of zij de strenge vooroorlogse regels moest handhaven of moest meebuigen met de noden van de bevolking. De conclusie om de zaak "te laten rusten" tot na de oorlog is een voorbeeld van pragmatisch bestuur onder abnormale omstandigheden.