1 augustus 1944 (verzonden op 1/8) Onbekend (vermoedelijk de directeur van het Marktwezen), Amsterdam. De Wethouder voor de Levensmiddelen, Amsterdam. Verzonden 1/8 [handgeschreven]

46b/107/211. 1 1. Augustus 1944. vD/SV.

Visch voor Den Heer Wethouder
restaurants. voor de Levensmiddelen,

                                A l h i e r.
                                ===========

        Onder terugzending van het met Uw kantbrief d.d. 27 Juli jl. om spoedig advies ontvangen stuk no. 645 L.M. 1944 heb ik de eer U te berichten, dat van de zijde van het Marktwezen aan geen enkel restaurant in Amsterdam visch wordt verstrekt. De betreffende bepalingen van het Visscherijbesluit 1941 en het 17de Uitvoeringsbesluit laten dit niet toe.
        Adressant moet zich wenden tot het Bedrijfschap voor Visscherijproducten, 2e Adelheidstraat 300, Den Haag met het verzoek een handelaar buiten de Gemeente-

dam aan te wijzen. die le-
restaur[ant]... Dit document is een ambtelijke mededeling binnen het gemeentebestuur van Amsterdam tijdens de Duitse bezetting. Het betreft een afwijzing van een verzoek (mogelijk van een restauranthouder) om via de gemeentelijke marktinstanties vis geleverd te krijgen.

De kernpunten zijn:
1. Strikte regelgeving: De verstrekking van vis aan restaurants door het 'Marktwezen' is juridisch onmogelijk gemaakt door landelijke verordeningen uit 1941.
2. Bureaucratische weg: Er wordt verwezen naar een nationaal orgaan in Den Haag (het Bedrijfschap voor Visscherijproducten) als de enige instantie die toestemming kan geven voor levering door handelaren van buiten de gemeente.
3. Schaarste: Het document weerspiegelt de extreme regulering van voedselstromen in een tijd van toenemende tekorten. Het document dateert van augustus 1944, een cruciale periode in de Tweede Wereldoorlog. Slechts enkele weken later zou 'Dolle Dinsdag' plaatsvinden en de geallieerde opmars in het zuiden van Nederland stagneren, wat leidde tot de beruchte Hongerwinter van 1944-1945.

De "Wethouder voor de Levensmiddelen" had in deze periode de nagenoeg onmogelijke taak om de voedselvoorziening in de stad te beheren onder de knoet van de bezetter en te midden van enorme tekorten. Vis was een van de weinige eiwitbronnen die (beperkt) beschikbaar bleven, maar de distributie ervan was aan uiterst strenge regels gebonden om zwarte handel tegen te gaan en de beperkte voorraden te rantsoeneren. De verwijzing naar het "Visscherijbesluit 1941" herinnert aan de vroege fase van de bezetting, waarin de Duitsers de Nederlandse economie en voedselketen volledig gelijkgeschakeld en gecentraliseerd hadden.