Doorslag van een ambtelijke brief/memo. 1 augustus 1944. De Directeur (vermoedelijk van de Gemeentelijke Dienst van het Marktwezen, Amsterdam). Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen, Amsterdam ("Alhier"). [Handgeschreven:] Verzonden j

46b/107/2M. 1 1. Augustus 1944. vD/SV.

Visch voor Den Heer Wethouder
restaurants. voor de Levensmiddelen,

                                        A l h i e r.
                                        ============

     Onder terugzending van het met Uw

kantbrief d.d. 27 Juli jl. om spoedig ad-
vies ontvangen stuk no. 645 L.M. 1944 heb
ik de eer U te berichten, dat van de zijde
van het Marktwezen aan geen enkel restau-
rant in Amsterdam visch wordt verstrekt.
De betreffende bepalingen van het Visscherij
besluit 1941 en het 17de Uitvoeringsbesluit
laten dit niet toe.
Adressant moet zich wenden tot het
Bedrijfschap voor Visscherijproducten, 2e
Adelheidstraat 300, Den Haag met het ver-
zoek een handelaar buiten de Gemeente Amster
dam aan te wijzen, die hem visch voor zijn
restaurant mag leveren.

                                        De Directeur, *   **Kernboodschap:** De directeur van het Marktwezen informeert de wethouder dat het op basis van geldende regelgeving niet mogelijk is voor de gemeente om vis te leveren aan restaurants in Amsterdam.

• Juridische grondslag: Er wordt specifiek verwezen naar het Visscherijbesluit 1941 en het 17de Uitvoeringsbesluit. Deze regels verboden de lokale marktmeesters om direct aan de horeca te leveren.
• Procedureel advies: De restauranthouder ("adressant") die de aanvraag indiende, wordt doorverwezen naar het landelijke Bedrijfschap voor Visscherijproducten in Den Haag. Zij moesten een handelaar buiten Amsterdam aanwijzen die de levering mocht verzorgen.
• Taalgebruik: Het document hanteert de toen gebruikelijke formele ambtelijke stijl ("heb ik de eer U te berichten") en de oude spelling (visch, visscherij). Dit document stamt uit augustus 1944, een kritieke fase tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. De voedselvoorziening was in deze periode extreem precair en stond onder strikte centrale controle (distributiestelsel).

De schaarste dwong de overheid tot zeer gedetailleerde regels over wie wat mocht ontvangen. Dat zelfs een wethouder via een officiële weg moet vernemen dat de eigen gemeentelijke dienst geen vis mag leveren aan lokale restaurants, illustreert de starheid van de bureaucratie en de mate waarin de bezetter de voedselketen beheerste via 'Bedrijfschappen'. Enkele maanden na deze brief zou de situatie door de Spoorwegstaking en de daaropvolgende Hongerwinter nog vele malen nijpender worden.