Handgeschreven concept of interne notitie betreffende bank- en opslagrecht.
Origineel
Handgeschreven concept of interne notitie betreffende bank- en opslagrecht. 20 februari 1939. ceelen geen juridische of
practische bezwaren. De verpanding
vindt plaats door overgave van
de ceel; het lijkt mij niet
noodig, dat de ceel direct op naam
van de credietgevende bank
wordt gesteld. Zou men
[doorgehaald: Indien men een spoedgeval]
[doorgehaald: een regeling wenst te treffen]
dat wenschen, dan kan de
opslag zonder meer op Uw naam
geschieden. Ceelen zijn in dat geval eigenlijk
[doorgehaald: niet] overbodig: afgifte der opgeslagen
goederen geschiedt dan telkens
tegen een door U [doorgehaald] onderteekend
volgbriefje. (Voor een spoedgeval
[doorgehaald] is deze methode uiteraard
direct mogelijk).
[Paraaf]
20 - 2 -'39 ay p De tekst betreft een advies over de logistieke en juridische afhandeling van verpande goederen. De kernpunten zijn:
1. Verpanding via ceelen: De auteur merkt op dat verpanding normaliter gebeurt door het overhandigen van de 'ceel' (een pakhuisontvangbewijs of warrant). Er zijn geen juridische bezwaren tegen deze methode, en het is niet strikt noodzakelijk de ceel direct op naam van de bank te stellen.
2. Alternatieve methode: Indien de cliënt dit wenst, kunnen de goederen ook zonder ceelen worden opgeslagen op naam van de cliënt zelf.
3. Efficiëntie: Bij de tweede methode zijn ceelen "eigenlijk overbodig". De goederen kunnen dan simpelweg worden vrijgegeven op basis van een door de cliënt ondertekend "volgbriefje". De auteur benadrukt dat deze methode sneller is en daarom de voorkeur geniet bij spoedgevallen. Het document stamt uit februari 1939, een periode van economische en politieke spanning in Nederland vlak voor de Tweede Wereldoorlog. In die tijd was het gebruik van ceelen (warrants) een standaardmethode in de Amsterdamse en Rotterdamse haven- en bankwereld om krediet te verkrijgen met goederen als onderpand. De informele aard van het document (de vele doorhalingen) duidt op een kladversie van een advies, waarschijnlijk geschreven door een bankemployé of een juridisch adviseur aan een zakelijke klant om de kredietverlening soepeler te laten verlopen.
Samenvatting
De tekst betreft een advies over de logistieke en juridische afhandeling van verpande goederen. De kernpunten zijn:
1. Verpanding via ceelen: De auteur merkt op dat verpanding normaliter gebeurt door het overhandigen van de 'ceel' (een pakhuisontvangbewijs of warrant). Er zijn geen juridische bezwaren tegen deze methode, en het is niet strikt noodzakelijk de ceel direct op naam van de bank te stellen.
2. Alternatieve methode: Indien de cliënt dit wenst, kunnen de goederen ook zonder ceelen worden opgeslagen op naam van de cliënt zelf.
3. Efficiëntie: Bij de tweede methode zijn ceelen "eigenlijk overbodig". De goederen kunnen dan simpelweg worden vrijgegeven op basis van een door de cliënt ondertekend "volgbriefje". De auteur benadrukt dat deze methode sneller is en daarom de voorkeur geniet bij spoedgevallen.
Historische Context
Het document stamt uit februari 1939, een periode van economische en politieke spanning in Nederland vlak voor de Tweede Wereldoorlog. In die tijd was het gebruik van ceelen (warrants) een standaardmethode in de Amsterdamse en Rotterdamse haven- en bankwereld om krediet te verkrijgen met goederen als onderpand. De informele aard van het document (de vele doorhalingen) duidt op een kladversie van een advies, waarschijnlijk geschreven door een bankemployé of een juridisch adviseur aan een zakelijke klant om de kredietverlening soepeler te laten verlopen.