Ongebruikte briefkaart (prentbriefkaart met reclame-opdruk). [Linkerkolom]
LEERMEESTER
VOOR VOGELZANG
[Afbeelding van drie vogels op takken]
GOLDSTEIN- ~~VAALS~~
~~SEPTENTERSTR. 22~~
[Afbeelding van een buikspreker met pop; tekstballonnen uit de pop:]
HELP!
HELP!!
POLICE!
MURDER!!
STOP THIEF!
LEERMEESTER
VOOR BUIKSPREKEN
Post-Bus 597. A dam [handgeschreven]

[Rechterkolom]
BRIEFKAART
AAN .....................................................................................
.............................................................................................
............................................................................................. Het document is een zakelijke briefkaart die fungeert als reclame voor de diensten van een zekere heer Goldstein. De kaart is verdeeld in twee hoofdsecties:
1. Vogelzang: Goldstein profileert zich als "leermeester voor vogelzang". In de 19e en vroege 20e eeuw was het trainen van zangvogels (zoals kanaries) een populaire hobby en handel.
2. Buikspreken: De onderkant adverteert lessen in buikspreken. De illustratie benadrukt het komische en theatrale aspect van de kunstvorm, met een pop die kreten als "Murder!" en "Stop Thief!" uitroept.

Er is een duidelijke wijziging in de contactgegevens zichtbaar. Het oorspronkelijke adres in Vaals (Septenterstraat 22) is met dikke zwarte inkt doorgehaald. Onderaan is in handschrift een nieuw postbusnummer in Amsterdam ("A dam") toegevoegd. Dit wijst op een verhuizing van het bedrijf of een wijziging in de bedrijfsvoering waarbij men overging op correspondentie via een postbus. Dit soort kaarten werd vaak gebruikt als "open kaart" om goedkoop reclame te maken of om bestellingen te bevestigen. De combinatie van vogelzang en buikspreken lijkt curieus voor moderne begrippen, maar past in de sfeer van rariteitenkabinetten en kleinschalig variété-entertainment uit die tijd. De term "leermeester" suggereert dat Goldstein instructiemateriaal, cursussen of persoonlijke lessen aanbood. De Engelse kreten in de illustratie ("Help!", "Police!") duiden erop dat het lesmateriaal voor buikspreken wellicht van internationale (Amerikaanse of Britse) oorsprong was of dat deze kreten als universeel grappig werden beschouwd.