Ambtelijk schrijven / Brief (mogelijk een doorslag of concept).
Origineel
Ambtelijk schrijven / Brief (mogelijk een doorslag of concept). 7 januari 1944. [Handgeschreven: dykra]
43/51/2'43 M. 7 Januari 1944. vB/SV.
toelage schoenreparaties
voor personeel buiten- Den Heer Wethouder
dienst. voor de Arbeidszaken,
A l h i e r.
===========
Naar aanleiding van Uw circulaire d.d
30 December jl. no.15/7la Arb.1943 heb ik
de eer U te berichten, dat de ambtenaren
dienstdoende op de Centrale Markt en de
ambtenaren belast met toezicht op de dag-
markten en de controle in de stad voor de
betreffende vergoeding in aanmerking behooren
te komen. De aantallen bedragen respectieve-
lijk 28 en 18. Werklieden van mijn dienst
komen voor deze vergoeding niet in aanmerking
De kosten van het invoeren van
dezen maatregel verbonden bedragen voor de
ambtenaren der Centrale Markt:
28 x f. 2.- x 12 = f. 672.-
voor die der dagmarkten:
18 x f. 2.- x 12 = f. 432.-
Totaal: f.1104.-
=======
De Directeur, De directeur van een gemeentelijke dienst (vermoedelijk de Marktdienst, gezien de referentie naar de Centrale Markt) schrijft aan de Wethouder voor Arbeidszaken. De aanleiding is een eerdere circulaire over een onkostenvergoeding voor schoenreparaties.
De brief stelt vast dat:
1. Doelgroep: 46 ambtenaren (28 van de Centrale Markt en 18 van het toezicht op dagmarkten/stad) recht hebben op de vergoeding.
2. Uitsluiting: "Werklieden" (handarbeiders) vallen buiten deze specifieke regeling.
3. Financiën: De vergoeding bedraagt f. 2,- per maand per persoon (f. 24,- per jaar). De totale jaarlijkse kosten worden begroot op f. 1104,-.
De toon is zakelijk en ambtelijk, kenmerkend voor gemeentelijke correspondentie uit die tijd. Het document dateert van januari 1944, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er een nijpend tekort aan grondstoffen. Leer voor schoenzolen was schaars en kleding en schoeisel waren strikt op de bon (gerantsoeneerd).
Voor ambtenaren in de buitendienst, die voor hun werk veel moesten lopen (zoals marktmeesters en controleurs), vormde de snelle slijtage van schoeisel een aanzienlijke persoonlijke kostenpost. Dergelijke reparatietoelages waren noodzakelijk om te voorkomen dat personeel letterlijk niet meer de straat op kon om hun werk te doen. Het feit dat werklieden werden uitgesloten kan duiden op een ander type regeling voor hen (zoals het verstrekken van werkschoenen) of op een hiërarchisch onderscheid in arbeidsvoorwaarden.