Getypte rapportage/brief met handgeschreven kanttekeningen 3 november 1943 (met handgeschreven aantekening "Verzonden 7/11") Onbekend (vermoedelijk een gemeentelijke dienst, mogelijk de Dienst der Levensmiddelen) Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen, Alhier (Amsterdam) Handgeschreven (bovenzijde):
mp
Verzonden 7/11

Getypte tekst:

VD/SV
46a/3/24a M.

3 November 1943.

Aanvoer mosselen.

den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .
==================

Ingevolge een telefonisch gesprek, dat de Inspecteur van mijn Dienst een dezer dagen met Uwen heer Bergveld mocht voeren over den aanvoer van mosselen naar Amsterdam, als gevolg van een onderhoud, dat Lammers met U over dit onderwerp heeft gehad, heb ik de eer U onderstaand een kort resumé van de stand van zaken te doen toekomen.
Uit Zeeland is geen of vrijwel geen aanvoer te verwachten in verband met transportmoeilijkheden en het feit, dat in Zeeland ongeveer niet op mosselen wordt gevischt.
Wel zouden mosselen kunnen worden aangevoerd door Koster en Wagemaker van Wieringen namelijk wilde mosselen.
Deze firma bezit 3 schepen, waarvan 2 zijn uitgerust met generatoren; 1 schip moet op stookolie varen, die vrijwel niet beschikbaar is. Indien naar Amsterdam 2 maal per week een schuit met mosselen moet worden gezonden dan dienen de drie schepen geregeld in de vaart te blijven, namelijk een moet geregeld visschen en twee aanvoeren. Wagemaker de bezitter van de schuit zonder generator ontvangt echter slechts een geringe toewijzing van olie.
Mijn Dienst heeft zich hierover in verbinding gesteld met de desbetreffende afdeeling der Nederlandsche Visscherij Centrale teneinde te trachten een ruimere toewijzing olie te verkrijgen. De kans hierop is naar de Nederlandsche Visscherij Centrale mededeelde, zeer gering. Wagemaker moet zich hierover nog eens schriftelijk tot de Centrale wenden met het verzoek om voor de bevrachting naar Amsterdam een extra toewijzing olie te mogen ontvangen. Dit is Wagemaker dezerzijds meegedeeld.
De Nederlandsche Visscherij Centrale gaf tevens in overweging ons met hetzelfde verzoek te wenden tot de bevrachtingscommissie te Amsterdam. Het overleg met den Voorzitter van deze Commissie ter zake heeft echter geen resultaat opgeleverd.
Inmiddels is een monster mosselen van Wieringen naar het Verkoopkantoor te Bergen op Zoom gezonden, alwaar is gebleken, dat de wilde mosselen momenteel voor den ver-

(Tekst breekt hier af) Dit document vormt een ambtelijk verslag over de problematische voedselvoorziening in Amsterdam tijdens de Tweede Wereldoorlog, specifiek gericht op de aanvoer van mosselen. De kernpunten zijn:

1. Stagnatie in Zeeland: De traditionele mosselaanvoer uit Zeeland is stilgevallen door transportproblemen en een gebrek aan visserijactiviteit.
2. Alternatief uit Wieringen: Er is een mogelijkheid om 'wilde mosselen' uit Wieringen te betrekken via de firma Koster en Wagemaker.
3. Logistieke en technische barrières: De firma heeft drie schepen nodig voor een constante aanvoer (twee voor transport, één voor de vangst). Twee schepen varen op generatoren (waarschijnlijk houtgas, een veelgebruikt alternatief in de oorlog), maar het derde schip is afhankelijk van stookolie, die uiterst schaars is.

4. Bureaucracy en schaarste: Pogingen om via de 'Nederlandsche Visscherij Centrale' en de 'Bevrachtingscommissie' extra olie-toewijzingen te krijgen, zijn tot dusver vruchteloos gebleken. Het document is gedateerd op november 1943, een periode waarin de Duitse bezetting van Nederland leidde tot nijpende tekorten aan brandstof en voedsel.

5. Brandstofschaarste: De vermelding van schepen met generatoren versus stookolie illustreert de technologische aanpassingen aan de schaarste. Vloeibare brandstoffen waren nagenoeg volledig gevorderd voor de Duitse oorlogsmachine, waardoor civiele transporteurs moesten overschakelen op houtgasgeneratoren of afhankelijk waren van strikte distributie-toewijzingen.

6. Voedselvoorziening: Mussels werden gezien als een belangrijke bron van eiwitten nu vlees en andere producten steeds schaarser werden. De overheid probeerde via centrale instanties zoals de Nederlandsche Visscherij Centrale de voedselstroom te reguleren.
7. Locatie: De correspondentie is gericht aan de Wethouder voor de Levensmiddelen in Amsterdam. De stad kampte in deze fase van de oorlog met enorme logistieke uitdagingen om de bevolking te voeden, een voorbode van de hongerwinter die een jaar later zou volgen.