Getypte brief met handgeschreven kanttekeningen en stempels. 9 februari 1943. Waarschijnlijk de Marktmeester of een vergelijkbare gemeentelijke instantie (gezien de aantekening "Marktw." en de context van de visafslag). Den heer C. Buter, Velserweg 37, IJmuiden ("ALHIER (W)"). [Stempel linksboven:] No. 46a/23/4 1943 11/2
[Handgeschreven rechtsboven:] Marktw. 575

Aan
den heer C. Buter,
Velserweg 37,
_A_L_H_I_E_R (W).

L.M. 109 - 1943 -
[Handgeschreven aantekeningen door de tekst heen, o.a.:] 15/2 '43, m. Hr. Sieburgh, 9 Februari 1943.

In antwoord op Uw schrijven van 11 Januari j.l. bericht ik U het volgende.
Voor aal bezat U een rechtstreeksche toewijzing. De daarvoor door de Visscherijcentrale ontworpen regeling hield de verplichting in Uw toewijzing op den afslag alhier aan te voeren, waarna U een geleidebiljet ontving om de visch naar Uw verkoopplaats te vervoeren en aldaar te verkoopen.
Toen net sprot- en sardijnseizoen begon, ging men aanvankelijk op dezelfde wijze met U door, omdat U mededeelde ook voor deze vischsoorten een eigen toewijzing te hebben. Bij informatie bij de Nederlandsche Visscherijcentrale bleek, dat Uw mededeeling niet juist was en dat U dus voor deze vischsoorten geen directe toewijzing of afslagen ontving. In opdracht van voornoemde Centrale is U toen medegedeeld dat U niet langer geleidebiljetten verstrekt konden worden.
Aan het verzoek, vervat in Uw schrijven, kan derhalve niet worden voldaan. Indien U hier ter stede Uw visch wilt blijven verkoopen, zult U alhier in de verdeeling opgenomen moeten worden. Uw leverancier (grossier) moet dan door meergenoemde Centrale verplicht worden

[Onderaan rechts handgeschreven:] 46A Deze brief is een formeel antwoord aan een vishandelaar, de heer C. Buter uit IJmuiden, aangaande zijn vergunningen voor de verkoop van vis. De kern van het geschil is dat Buter beweerde een directe toewijzing (een soort vergunning of quotum) te hebben voor sprot en sardijn, net zoals hij die voor aal had.

Na verificatie door de instanties bij de 'Nederlandsche Visscherijcentrale' bleek dit echter onjuist. De toon van de brief is ambtelijk en streng: de vishandelaar wordt terechtgewezen omdat zijn mededeling "niet juist was". Als gevolg hiervan worden zijn vervoersbewijzen (geleidebiljetten) ingetrokken. De brief eindigt met een dwingend advies: als hij wil blijven verkopen, moet hij zich voegen naar het officiële distributiesysteem via een erkende grossier. Het document dateert uit februari 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de voedselvoorziening strikt gereguleerd via het distributiestelsel.

De Nederlandsche Visscherijcentrale was een overheidsorgaan (onder toezicht van de bezetter) dat de gehele vissector controleerde. Alles, van de vangst tot de verkoop op de afslag en het transport naar de winkel, was gebonden aan vergunningen en "toewijzingen". Dit werd gedaan om de zwarte handel tegen te gaan en om te garanderen dat een aanzienlijk deel van de vangst naar Duitsland kon worden geëxporteerd.

"Geleidebiljetten" waren in die tijd cruciale documenten; zonder zo'n biljet was het transport van goederen illegaal en riskeerde men inbeslagname of arrestatie. De brief illustreert de bureaucratische druk waaronder kleine ondernemers in de oorlogsjaren moesten werken.