Doorslag (carbonkopie) van een ambtelijke brief of rapport, pagina 2. Vermoedelijk januari/februari 1943 (gebaseerd op de vage, gespiegelde tekst onderaan die "20 Januari 1943" vermeldt). 2

wijzing op afslagen ontving. In opdracht van voor-
noemde Centrale is toen aan Buter medegedeeld, dat
hem niet langer geleidebiljetten konden worden ver-
strekt. Van een ander is thans schriftelijk be-
vestiging van de Nederlandsche Visscherij Centrale
ontvangen, waarvan wij U in bijlage dezes afschrift
overleggen.
Aan het verzoek van Buter kan derhalve niet
worden voldaan.
Indien Buter te Amsterdam zijn visch wil
blijven verkoopen, zal hij in de verdeeling alhier
moeten worden opgenomen. Zijn leverancier(s) (gros-
sier) moet dan door de Nederlandsche Visscherij
Centrale worden verplicht om de door Buter betrokke
visch aan Amsterdam te leveren, waar deze dan
normaal onder de op de verdeellijst staande personen
zal worden verdeeld. Hieromtrent zal dezerzijds nog
verder met de Nederlandsche Visscherij Centrale over-
leg worden gepleegd.

De Gemeentelijke Adviseur voor De Directeur,
Voedings- en Distributieaange-
legenheden, Dit document betreft een administratieve beslissing over de visleveranties van een zekere heer Buter in Amsterdam. Uit de tekst vallen de volgende punten op:

• Transportbeperkingen: Buter heeft geen "geleidebiljetten" (verplichte transportvergunningen tijdens de oorlog) meer ontvangen van de Centrale. Hierdoor is zijn reguliere handelwijze geblokkeerd.
• Gecentraliseerde Controle: De beslissing ligt bij de Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC). Dit was een door de bezetter ingesteld orgaan om de gehele visketen te beheersen.
• Distributiesysteem: De Amsterdamse autoriteiten stellen als voorwaarde dat als Buter wil blijven verkopen, zijn handel volledig binnen het stedelijke distributiesysteem moet vallen. Zijn groothandelaar moet de vis direct aan de Amsterdamse verdeellijst leveren, in plaats van een vrije handelsstroom te volgen.
• Bureaucracy: Het stuk toont de complexe interactie tussen gemeentelijke diensten (Voedings- en Distributieaangelegenheden) en de landelijke, door de Duitsers gecontroleerde sectororganisaties. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) was er een nijpend tekort aan voedsel, wat leidde tot een strikt distributiesysteem met bonnen en vergunningen. De Nederlandsche Visscherij Centrale werd in 1941 opgericht om de visvangst en -verdeling te controleren, waarbij een groot deel van de vangst naar Duitsland werd geëxporteerd of voor de Wehrmacht werd bestemd.

Voor lokale handelaren in steden als Amsterdam betekende dit dat zij volledig afhankelijk waren van ambtelijke goedkeuring en toewijzing. Zonder "geleidebiljetten" was het fysiek onmogelijk en illegaal om goederen te verplaatsen. Dit document illustreert de verstikkende bureaucratie en de pogingen van de gemeente om de voedselvoorziening voor de eigen bevolking binnen de krappe kaders van de bezettingswetgeving te reguleren.