Getypte brief met handgeschreven kanttekeningen en ondertekening. 1 april 1943 (verzending); 7 april 1943 (behandeling). J. Hemelik, wonende aan de Van Baerlestraat 156-II te Amsterdam. [Linksboven in stempel/druk:]
No. 46ª/116/1 M. 1943 ²/₄

[Rechtsboven:]
Amsterdam, 1 April 1943.

[Adresblok:]
Den Heer
Directeur van het Marktwezen
Jan van Galenstraat 14,
A m s t e r d a m . W .

[Handgeschreven in de rechterbovenhoek:]
mi. Dir.

[Inhoud brief:]
Ondergeteekende, geboren 12 Mei 1863 verzoekt U beleefd,
hem een bewijs af te geven, dat hij, als bejaard man, niet
in de rij behoeft te staan bij vischverkoop op de markt.
U bij voorbaat dankend,

[Ondertekening:]
J. Hemelik
v. Baerlestraat 156ᴵᴵ
Amsterdam.

[Handtekening:]
J. Hemelik

[Handgeschreven kanttekening in rood aan de linkerzijde:]
is iemand toch
ges. verplichting
om in een rij te gaan
staan?

[Handgeschreven besluit in rood linksonder:]
Dergelijke bewijzen worden
niet verstrekt

7-4-43 [Paraaf] In deze brief verzoekt de heer J. Hemelik, een tachtigjarige Amsterdammer (geboren in 1863), om een ontheffing van de plicht om in de rij te staan bij de visverkoop op de markt. Hij voert zijn hoge leeftijd aan als reden voor dit verzoek.

De brief is gericht aan de Directeur van het Marktwezen, die kantoor hield aan de Jan van Galenstraat 14 (het terrein van de Centrale Markthallen). Uit de rode aantekeningen blijkt de ambtelijke verwerking:
1. Er wordt intern getwijfeld of de verplichting om in de rij te staan überhaupt wettelijk is vastgelegd ("is iemand toch ges. verplichting...").
2. Het uiteindelijke besluit is negatief: "Dergelijke bewijzen worden niet verstrekt." Dit getuigt van een strikte bureaucratische houding, waarbij zelfs voor hoogbejaarden geen uitzonderingen werden gemaakt op de geldende regels. Dit document stamt uit april 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland. De voedselvoorziening was in deze periode uiterst precair. Producten zoals vis waren schaars en niet op de bon (zoals vlees of brood), wat leidde tot enorme wachtrijen bij marktkramen en winkels zodra er aanbod was.

Voor ouderen was het urenlang wachten in de rij een fysieke uitputtingsslag. Het verzoek van de heer Hemelik is een uiting van de individuele overlevingsstrijd en de hoop op coulance van de zijde van de lokale overheid. Het negatieve besluit past in de context van de bezettingsjaren, waarin de distributie en ordehandhaving strak gereguleerd waren en uitzonderingsposities zoveel mogelijk werden vermeden om sociale onrust in de rijen te voorkomen. J. Hemelik Marktwezen