Getypt rapport of ambtelijke correspondentie (doorslag of afschrift). 1935 (gebaseerd op het referentienummer onderaan). - 2 -

Op een desbetreffende vraag van den Inspecteur antwoordde
Drukker, dat het hem bekend was, dat hy op de markt niet repa-
reeren mocht, maar verklaarde tegelykertyd in stryd met de
waarheid, dat hy ook niet gerepareerd had, maar de te repareeren
schoenen naar een naburige werkplaats had laten brengen.
Op andere marktstallen was het artikel noprubber wel uit-
gestald en werd het publiek vergast op de meest lasterlyke
uitlatingen aan het adres van de schoenmakers en lederhandelaren.
Echter kon daar, in de korten tyd die ondergeteekenden beschik-
baar hadden, geen reparatie voor marktbezoekers geconstateerd
worden.
Blykens ingekomen klachten is bovenstaande herhaaldelyk
voorgekomen en is er door sommige marktkooplieden eenvoudig door
gerepareerd alsof er geen verbod en controle bestond, zulks zeer
ten nadeele van de betrokken bonafide vaklieden, die door de
H.H. marktkooplieden tegelyk met benadeeling in hun verdienste
nog benadeeld worden in hun goeden naam.
Ondergeteekenden hopen, dat er spoedig een einde mogen
komen aan dit verboden bedryf.
Cc.
Br. w.g.A.H.Scherf
w.g.C.de Jong.

No. VI/7 L.M.R. 1935. Dit document is een verslag van een inspectie op een markt, vermoedelijk uitgevoerd door marktmeesters of controleurs van een vakorganisatie. De kern van het verslag is de handhaving van regels omtrent schoenreparaties.

De tekst beschrijft drie zaken:
1. Leugenachtige verklaring: Een zekere "Drukker" ontkent dat hij op de markt repareert (wat verboden is), maar de inspecteurs stellen dat dit in strijd met de waarheid is.
2. Laster: Marktkooplieden die "noprubber" (rubberen zolen met noppen) verkopen, uiten zich beledigend over professionele schoenmakers en lederhandelaren.
3. Oneerlijke concurrentie: Er wordt geklaagd dat marktkooplieden het verbod op reparaties negeren, wat de "bonafide vaklieden" (de gevestigde schoenmakers) schaadt in zowel hun inkomen als hun reputatie. Het document stamt uit 1935, midden in de crisisjaren. In deze periode was er in Nederland sprake van scherpe regelgeving en de opkomst van de 'Vestigingswet'. Gevestigde ambachtslieden (zoals schoenmakers) werden door de overheid en vakbonden beschermd tegen "beunhazerij" en ongeoorloofde concurrentie door markthandelaren die zonder de juiste papieren of faciliteiten diensten aanboden. De afkorting "L.M.R." in het kenmerk onderaan zou kunnen verwijzen naar een specifiek "Lokaal Markt Reglement". De ondertekening met "w.g." duidt erop dat dit een officieel afschrift is van een origineel rapport. A.H. Scherf C. de Jong