17 Juli 1944. De Directeur (onbekende instantie, waarschijnlijk een plaatselijk distributiebureau of voedselvoorzieningsautoriteit). [Handgeschreven paraaf] VB/HB.

                                                                    44

46b/79/3M. 17 Juli 1944.

toewijzing Rienstra Aan het Bedrijfschap voor
Visscherijproducten,

                          2e Adelheidstraat 300,

                          's - G r a v e n h a g e .
                          =========================

    Naar aanleiding van het voorgestelde in Uw

brief d.d. 3 Juni jl. no. 12260/V/Vy., bericht
ik U, dat het ingevolge de bepalingen, vervat
in het 17de Uitvoeringsbesluit van het Visscherij-
besluit 1941, niet is toegestaan, dat een klein-
handelaar, die in de verdeeling te Amsterdam is
opgenomen, visch mag doorleveren aan hôtels of
restaurants. Een regeling, als door U bedoeld,
kan ik niet ondersteunen, aangezien hierdoor
versche visch aan de bevolking van Amsterdam
wordt onttrokken.
Een betere oplossing is m.i., dat Uwerzijds
een grossier-kleinhandelaar te Ymuiden wordt
aangewezen om door te leveren aan de C.V. Jansen
& Co., directeur de heer J. Hoopman; overigens
is mij ter oore gekomen, dat de zaken van de
C.V. Jansen & Co. momenteel niet meer voor het
publiek zijn geopend.

                              De Directeur, *   **Doel van de brief:** De afzender wijst een verzoek van het Bedrijfschap af om een specifieke Amsterdamse vishandelaar (Rienstra) toe te staan vis te leveren aan hotels en restaurants.

• Argumentatie: De afzender beroept zich op de formele wetgeving (Visscherijbesluit 1941) en een ethisch-praktisch argument: door vis te leveren aan de horeca, blijft er minder over voor de noodlijdende Amsterdamse burgerbevolking.
• Alternatief: Er wordt geadviseerd om een leverancier direct vanuit de bron (IJmuiden) aan te wijzen voor zakelijke leveringen (aan C.V. Jansen & Co), om zo de consumentenvoorraad in de stad te ontzien.
• Toon: Formeel, bureaucratisch en beslist. * Tijdsgeest: De brief dateert uit juli 1944, de late fase van de Duitse bezetting van Nederland. Dit is slechts enkele maanden voor de beruchte Hongerwinter.
• Schaarste en Regulering: Voedsel was schaars en de distributie werd streng gecontroleerd door de bezetter en de Nederlandse administratie. Het 'Visscherijbesluit 1941' was een typische bezettingsmaatregel om de volledige controle over de voedselketen te behouden.
• Sociale spanning: De bezorgdheid dat vis "aan de bevolking wordt onttrokken" ten gunste van hotels en restaurants illustreert de groeiende spanning tussen de overlevingsbehoeften van burgers en het (vaak door de bezetter of de elite bezochte) horeca-wezen.
• IJmuiden: Als belangrijkste aanvoerhaven van vis was IJmuiden cruciaal. De suggestie om daar een "grossier-kleinhandelaar" te zoeken wijst op een poging om de distributieketens gescheiden te houden (directe aanvoer voor horeca vs. lokale winkelvoorraad voor burgers).