Typoscript (doorslag van een brief). 15 juni 1944. De Directeur (vermoedelijk van de Gemeentelijke Visafslag Amsterdam of een distributie-instantie). [Handgeschreven: Lykra of Lijsten?]

46b/94/2M. vB/SV.

visch voor 15 Juni 1944.
ambtenaren.
Den Heer waarnemend Secreta-
ris-Generaal van het Departe-
ment van Sociale Zaken,

                         A l h i e r .
                         ===========

        Naar aanleiding van Uw brief d.d.

2 Juni jl. afd. A.S. bericht ik U, dat een
regeling voor levering van visch aan
personeel van diensten en instellingen
als door U bedoeld, niet bestaat. Ik merk
overigens op, dat de omvang van de visch-
aanvoeren aan den afslag te dezer stede van
dien aard is, dat het over-groote deel der
bevolking van Amsterdam in dezelfde omstandig-
heden verkeert als het personeel van Uw
dienst en evenmin visch van vaste leveran-
ciers kan betrekken.

                         De Directeur, In deze zakelijke correspondentie wijst de directeur (waarschijnlijk van de Amsterdamse visafslag of een verwante distributiedienst) een verzoek van het Departement van Sociale Zaken af. Het departement had blijkbaar gevraagd of er een speciale regeling getroffen kon worden voor de levering van vis aan hun eigen ambtenaren.

De directeur stelt resoluut vast dat een dergelijke voorkeursbehandeling niet bestaat. De argumentatie is gebaseerd op de schaarste: de aanvoer van vis in Amsterdam is zo gering dat het overgrote deel van de Amsterdamse bevolking verstoken blijft van vis. Hij stelt de ambtenaren wat betreft voedselvoorziening expliciet gelijk aan de gewone burger; zij verkeren in "dezelfde omstandigheden" en kunnen evenmin rekenen op vaste leveranciers. Het document dateert van 15 juni 1944, ruim een week na D-Day. Nederland bevindt zich in de slotfase van de Duitse bezetting. De voedselvoorziening in de grote steden is in deze periode uiterst precair geworden door de stagnerende distributie, brandstoftekorten en de algemene oorlogsschaarste.

Vis was een cruciaal onderdeel van het dieet, maar de visserij op de Noordzee was door de bezetter nagenoeg stilgelegd vanwege oorlogsgevaar en het vorderen van schepen. De schaarste die in deze brief wordt beschreven, is de opmaat naar de beruchte Hongerwinter van 1944-1945. De brief illustreert de spanningen tussen overheidsinstanties die trachten hun eigen personeel te ontzien en de harde realiteit van de instortende voedselvoorziening voor de algemene bevolking.