Dit document is een statistisch overzicht van de inkomsten uit verschillende heffingen op de Amsterdamse vismarkt in de periode 1930 tot en met 1940. De tabel maakt onderscheid tussen vier categorieën heffingen, gebaseerd op specifieke artikelen uit de destijds geldende verordening:
1. Afslaggelden (Art. 23): De vergoeding voor het veilen van de vis. Deze bedragen bleven relatief stabiel tussen de 8.000 en 11.000 gulden.
2. Extra heffing consignatiezendingen (Art. 23): Opvallend is de sterke stijging in deze kolom, van ƒ 71,45 in 1930 naar ƒ 677,48 in 1940, wat duidt op een toename van vis die ter verkoop werd aangeboden zonder dat de eigenaar direct aanwezig was.
3. Aanvoergelden (Art. 21 sub 2e): Belasting op de binnengebrachte hoeveelheid vis. Hier is een daling te zien vanaf 1934, met een dieptepunt in 1940.
4. Vaartuigen (Art. 21 sub b): Heffingen op de vissersschepen zelf. Deze inkomsten namen gedurende de jaren '30 gestaag af.

Het document dateert van juni 1941, ruim een jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode stond de voedselvoorziening onder strikt toezicht van zowel de Nederlandse autoriteiten als de bezetter. De "Wethouder voor de Levensmiddelen" was een cruciale functie in het beheer van de schaarse middelen en distributie.

De cijfers over 1940 weerspiegelen de directe impact van het uitbreken van de oorlog en de bezetting: de aanvoergelden daalden fors (van ruim ƒ 5.500 naar ƒ 3.954), waarschijnlijk door beperkingen op de visserij op de Noordzee vanwege oorlogsgevaar en vorderingen van schepen. Het feit dat de gemeente deze data over de afgelopen tien jaar aggregeerde, suggereert een beleidsevaluatie of een noodzaak om de veranderde economische situatie op de markt in kaart te brengen voor de bezettingsadministratie.