Getypte pagina (doorslag of stencil) uit een wetenschappelijk rapport. Juni 1942. – 14 –

Wij kregen evenmin den indruk, dat Karsan de rotontwikkeling had geremd. In den Karsan-kuil was het rot met 2.6%, in den contrôle-kuil met 2.1% toegenomen. Wij kunnen niet beoordeelen, in hoeverre Karsan "broei" in een kuil zal kunnen tegengaan, doch gezien de verkregen gegevens, komt ons dit niet erg waarschijnlijk voor.

Uit smaak- en kookproeven bleek, dat er practisch geen verschil in smaak- en kookeigenschappen was te constateeren tusschen de met Karsan behandelde aardappelen en de onbehandelde knollen. Tusschen de met Karsan behandelde knollen smaakten er enkele wat muf, dit kan toeval zijn, hoewel dit bij een herhaalde proef zich wederom voor-deed.

De chemische analyse gaf verrassende uitkomsten in dien zin, dat de indruk gewekt wordt, dat de ademhalingsintensiteit bij de met Karsan behandelde knollen geringer is geweest.

———

Wageningen, Juni 1942.
Ir. J.H.M. van Stuivenberg.

——— * Inhoud: Het fragment rapporteert de resultaten van een onderzoek naar de effectiviteit van "Karsan" (vermoedelijk een kiemremmend of conserverend middel) bij het inkuilen van aardappelen. De conclusies zijn overwegend negatief: het middel remt rot niet (het rotpercentage lag zelfs iets hoger dan in de controle-groep) en het tegengaan van "broei" (warmteontwikkeling door ademhaling) wordt onwaarschijnlijk geacht.
* Bevindingen: Hoewel de smaak en kookkwaliteit grotendeels onveranderd bleven, was er een lichte mufheid waarneembaar. Een interessant wetenschappelijk detail is dat de chemische analyse wees op een lagere ademhalingsintensiteit bij de behandelde knollen, wat een fysiologisch effect van het middel suggereert.
* Stijl: Formeel, zakelijk en wetenschappelijk-objectief, kenmerkend voor landbouwkundig onderzoek uit die periode. Let op het gebruik van de oude spelling (bijv. "den", "contrôle-kuil", "beoordeelen", "tusschen"). Dit document stamt uit juni 1942, midden in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de voedselvoorziening in het bezette Nederland van cruciaal belang. Wageningen, als centrum voor landbouwwetenschappen, speelde een sleutelrol in het optimaliseren van de bewaring van basisvoedsel zoals aardappelen om verliezen door bederf te minimaliseren.

Ir. J.H.M. van Stuivenberg was een deskundige op het gebied van de koeltechniek en de bewaring van tuinbouwproducten, verbonden aan wat later het IBVT (Instituut voor Bewaring en Verwerking van Tuinbouwproducten) in Wageningen zou worden. Onderzoek naar kiemremmende middelen en bewaartechnieken was in die jaren essentieel om de schaarse voedselvoorraden de winter door te helpen.