Handgeschreven notitie op een enkel vel papier. 19 juli 1943. [Hoofdtekst in blauwzwarte inkt]

Horstman meldde
zich in mijn bijzijn op
het Kaarten kantoor.
De Horstman was Kunsthande[l]
als vertegenwoordiger van Huis-
zaadhandel, "Zaadhandel het tarentje"
op de Marnixstraat. Hij vroeg toegang
om de nieuwe vertegenwoordiger voor de firma
te mogen spreken. Hierop heb ik hem
toegang verleend. Zijn oude kaart heeft hij
ingeleverd.

[Handtekening:] Jordans
19/7 '43

[Interventie in rode inkt, over de hoofdtekst heen geschreven]

Horstman heeft bij onderzoek
bekend dat hij niet wist voor
wie de C.W. is getekend en voor
wie hij het grootte de koper
zichzelf niet [?]

[Slotnotitie onderaan in blauwzwarte inkt]

Kaartenkantoor
en Poort
Horstman mag
nimmer meer
worden toege-
laten
19-7-'43 * Inhoud: Het document betreft een rapportage over een incident bij een 'Kaartenkantoor' (mogelijk een distributiekantoor of een bureau voor persoonsbewijzen tijdens de Tweede Wereldoorlog). Een persoon genaamd Horstman probeerde onder het voorwendsel van een functie bij een zaadhandel toegang te krijgen tot het kantoor.
* Tegenstrijdigheden: De rode tekst lijkt een verslag van een daaropvolgend onderzoek of verhoor. Hieruit blijkt dat de verklaring van Horstman niet klopte of dat hij onwetend was over bepaalde zaken (zoals de afkorting 'C.W.', mogelijk Centrale Werkplaats of een specifiek documenttype).
* Besluitvorming: De toon van het document verandert van een feitelijke verslaglegging naar een streng verbod. De instructie onderaan is glashelder: Horstman krijgt een permanent toegangsverbod voor zowel het kaartenkantoor als de toegangspoort.
* Handschrift: Het handschrift is een vlot lopend, 20e-eeuws currens-schrift. De rode inkt is waarschijnlijk door een controleur of superieur toegevoegd om de onbetrouwbaarheid van de persoon in kwestie aan te tonen. Dit document stamt uit juli 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode waren distributiekantoren en kaartenbureaus vitale en streng bewaakte locaties. Toegang tot deze plekken was essentieel voor het verkrijgen van distributiebescheiden, maar ook een doelwit voor verzetsgroepen die probeerden kaarten te vervalsen of te ontvreemden. De achterdocht jegens Horstman en het absolute verbod om hem nogmaals toe te laten, passen in het klimaat van strenge controle en angst voor fraude of spionage die destijds heerste bij officiële instanties. De vermelding van de Marnixstraat wijst zeer waarschijnlijk op Amsterdam als locatie van handeling. J. Jordens