Officieel reglement/verordening (waarschijnlijk een uittreksel uit een besluit van een Bedrijfschap). -4-

Artikel 17.
Vergoedingen.
De in artikel 14 bedoelde vergoedingen zijn:
a. Voor koelkosten en kwaliteitsrisico: f. 1.25 per 100 kg netto per maand of gedeelte van een maand, indien de boter vóór 21 September 1942 door den inzetter tegen brand is verzekerd. Indien dit niet het geval is, wordt de vergoeding verlaagd tot f. 1.10 per 100 kg netto per maand of gedeelte van een maand. Voor de berekening van dezen termijn wordt de dag van opslag niet en de dag van uitslag wel medegedeeld. Deze vergoeding wordt verlaagd tot f. 1.-, onderscheidenlijk f. 0.85 per 100 kg netto, indien de in artikel 15 bedoelde keuring niet heeft plaats gevonden.
b. Voor vracht:
1. voor de vracht van de fabriek naar de centrale verzendplaats f. 0.75 per 100 kg netto, benevens
2. de werkelijke vrachtkosten van de centrale verzendplaats naar het koelhuis. Onder centrale verzendplaats wordt verstaan de plaats, vanwaar een zending voor opslag bestemde boter in haar geheel rechtstreeks naar het koelhuis is verzonden, echter met dien verstande, dat, indien de boter rechtstreeks van een fabriek naar een koelhuis wordt gezonden, of indien de fabriek in de centrale verzendplaats ligt, alleen de werkelijke vrachtkosten worden vergoed.
c. Voor algemeene onkosten, verkoopkosten en winst: f. 0.50 per 100 kg netto.

Artikel 18.
Van het definitief verrekenen der boter door het In- en Verkoopbureau.
1. Alle op 1 April 1943 nog niet uitgeslagen boter wordt door het In- en Verkoopbureau definitief verrekend tegen den bij opslag geldenden koopprijs, als bedoeld in artikel 11, vermeerderd met de in artikel 17 bedoelde vergoedingen en verminderd met de in artikel 19 bedoelde kwaliteitskortingen. De uiteindelijk geldende prijs wordt verrekend met het den inzetter ingevolge artikel 11, lid 2, uitbetaalde bedrag.
2. Bovendien wordt den inzetters, zoodra alle onder de in dezen titel vervatte regeling opgeslagen boter is uitgeslagen, als vergoeding voor gederfde winst uitgekeerd een bedrag van f. 1.- per 100 kg netto over de hoeveelheid door hem onder deze regeling opgeslagen boter, verminderd met de hoeveelheid onder bedoelde regeling opgeslagen boter, welke door hem van het In- en Verkoopbureau is ontvangen.
Indien een inzetter volgens het bepaalde in artikel 14, lid 1, in de gelegenheid is gesteld boter terug te koopen, wordt evenbedoelde vergoeding niet uitbetaald over die hoeveelheid boter, ten aanzien waarvan hij niet binnen een zoo noodig door het Bedrijfschap te stellen termijn van die gelegenheid gebruik heeft gemaakt.
3. Het Bedrijfschap kan bepalen, dat alle opgeslagen boter of een bepaald gedeelte daarvan vóór evengenoemden datum door het In- en Verkoopbureau wordt verrekend op de in het eerste en tweede lid gestelde voorwaarden.

Artikel 19.
Kwaliteitskortingen.
De in artikel 18 bedoelde kwaliteitskortingen bedragen:
a. voor boter, die bij de in artikel 15 bedoelde keuring is ingedeeld in prijsklasse II: 6 cent per kg netto;
b. voor boter, die bij evenbedoelde keuring is ingedeeld in een lagere klasse dan prijsklasse II, al naar gelang de kwaliteit: 10 cent of meer per kg.

TITEL III.
Opslag en uitslag van boter buiten de koelhuisboterregeling.

Artikel 20.
Het Bedrijfschap kan bepalen, dat boter, welke anders dan onder de in den vorigen titel vervatte regeling in koelhuizen is opgeslagen, vóór of op een bepaald tijdstip moet worden uitgeslagen.

Artikel 21.
De keuring.
1. Indien deze boter langer dan vier weken is opgeslagen, moet zij bij uitslag aan een keuring vanwege het Bedrijfschap worden onderworpen. De keuring geschiedt op ten genoegen van de controleerende instanties uit de * Juridische structuur: Het document is strikt hiërarchisch opgebouwd in genummerde artikelen en leden. Het bevat specifieke tarieven (in guldens, aangeduid met 'f.') voor opslag, transport en kwaliteitsverlies.
* Kernbegrippen:
* Inzetter: De partij die de boter ter opslag aanbiedt.
* In- en Verkoopbureau (IVB): De centrale overheidsinstantie die de handel reguleert.
* Koelhuisboterregeling: Een specifiek regime voor de langdurige opslag van boter onder gecontroleerde condities.
* Uitslag: Het fysiek verlaten van het koelhuis door de opgeslagen goederen.
* Economische aspecten: Er wordt een onderscheid gemaakt in vergoedingen op basis van verzekeringsstatus (brandverzekering vóór sept 1942) en keuringsresultaten. Er is sprake van een prijsgarantie waarbij de boter uiteindelijk door het bureau wordt verrekend tegen de koopprijs plus onkostenvergoedingen.
* Kwaliteitscontrole: Artikel 19 toont een streng systeem van strafkortingen (6 tot 10+ cent per kg) voor boter die niet aan de hoogste kwaliteitsnormen voldoet. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog (gezien de data 1942-1943). In deze periode was de voedselvoorziening strikt gereguleerd via een systeem van distributie en 'Bedrijfschappen'.

Het Rijksbureau voor Voedselvoorziening in Oorlogstijd controleerde via organen zoals het In- en Verkoopbureau (IVB) de markt. Boter was een schaars goed en cruciaal voor de export (naar Duitsland) en de binnenlandse voedselvoorziening. De "Koelhuisboterregeling" was bedoeld om overschotten in de zomermaanden op te slaan voor consumptie in de winter, waarbij de overheid het prijsrisico en de opslagkosten van de zuivelfabrieken en handelaren overnam om stabiliteit te garanderen. De genoemde tarieven en strikte keuringseisen waren instrumenten om de kwaliteit van de nationale voorraad te bewaken onder moeilijke oorlogsomstandigheden.