Officiële brief van de Gemeente Amsterdam. 12 januari 1943. De Wethouder voor de Levensmiddelen, Wasch- en schoonmaak-, bad- en zweminrichtingen (J.A. Pluim). De heer Directeur van den Dienst van het Marktwezen. [Stempel blauw:] N$^{\underline{0}}$ 37/6/203 [Stempel blauw:] M. 1942 $\frac{13}{7}$

[Logo Gemeente Amsterdam: wapen met drie kruisen en kroon]
Gemeente Amsterdam
Raadhuis, O.Z. Voorburgwal

Telefoon 43130, 43321

Men wordt verzocht, bij het antwoord
nauwkeurig den datum, het nummer en
de afdeeling van dezen brief te vermelden

Afd. L.M. No. 907 Bijlagen
-1942-

Aan
den heer Directeur van den
Dienst van het Marktwezen. [Handgeschreven in rood potlood: nv. Dir en een paraaf]

Uw brief:

Datum: 12 Januari 1943.

Onderwerp:

In antwoord op Uw schrijven van 30 December j.l., No.37/6/200 M machtig ik U, ten aanzien van de verdeeling van de gelden, verkregen door de heffing van 6 % van de leveranties van groenten aan de Joodsche bevolking, te handelen als in voornoemd schrijven is aangegeven.

VM
* [Paraaf]

De Wethouder voor de Levensmiddelen,
Wasch- en schoonmaak-, bad- en zweminrichtingen,

[Handgeschreven handtekening: Pluim]

Model G.A. 5
Stadsdrukkerij Amsterdam
20826 10-42-5000 Dit document is een administratieve bevestiging van een besluit aangaande de financiële afhandeling van voedselvoorziening onder de Duitse bezetting. De kern van de brief is de goedkeuring door de wethouder voor de verdeling van gelden die afkomstig zijn van een speciale heffing van 6% op groenteleveranties aan de "Joodsche bevolking".

De taal is formeel-ambtelijk ("machtig ik U", "ten aanzien van de verdeeling"). De handtekening onderaan is van J.A. Pluim, die tijdens de bezetting als pro-Duitse wethouder fungeerde onder burgemeester Edward Voûte. Het document illustreert de verregaande bureaucratisering van de discriminatie en uitbuiting: zelfs de dagelijkse levensbehoeften van Joden werden onderworpen aan specifieke financiële heffingen die door het normale gemeentelijke apparaat werden beheerd. De brief dateert uit januari 1943, een periode waarin de deportaties van Joden uit Nederland in volle gang waren. De Duitse bezetter had stap voor stap de economische en sociale rechten van Joden ingeperkt. Een van deze maatregelen was het apart stellen en extra belasten van hun voedselvoorziening.

Vanaf 1941 mochten Joden alleen nog in aangewezen winkels en op beperkte tijden inkopen doen. De hier genoemde heffing van 6% op groenten is een voorbeeld van de manier waarop de bezetter en de collaborerende overheid extra inkomsten genereerden uit de vervolgde bevolkingsgroep. Deze gelden werden vaak gebruikt om de kosten van de anti-Joodse maatregelen zelf te financieren (zoals de organisatie van de Zentralstelle für jüdische Auswanderung of de Lippmann, Rosenthal & Co. bank).

Dit document is een bewijsstuk van de actieve betrokkenheid van het Amsterdamse ambtenarenapparaat bij het uitvoeren van het beleid van de bezetter ten aanzien van de Joodse inwoners.