Handgeschreven memo of verslag van een bespreking. 15 februari 1943. HH. Lisman, v. Meurs, Sieburgh. De Haeck
Van Duinhoven

Op 15 Febr. 1943 deze zaak mondeling besproken met H. Veldkamp van de N.V.C.

Uiteengezet, dat de gemeente ten deze geen enkele verantwoording of risico kan nemen. De gem. afslag is zelf geen handelaar, doch slechts tusschenpersoon.

Manco's ontstaan door diefstal tijdens transport, indrogen en door tekort inpakken door grossier in plaats van verzending. De afslag moet echter, door scherpe controle C.C.D. en Prijsbeheersching precies gewicht aan kleinhandel leveren. Indien de afslag de manco's voor ha zijn rekening zou moeten nemen, dan zou hij risico-drager worden voor een zaak, waar de gemeente geheel buitenstaat. Allen zijn het erover eens, dat de afslag dit risico niet kan en mag dragen. Slechts diefstal in de hal of fouten van den afslag moeten worden vergoed.

De inzenders, die klagen over manco's, leveren afslag geen visch meer. Dit is toch ongeoorloofd.

Veldkamp onderschrijft dit. De N.V.C. zal zorgdragen dat dit ook gebeurt. Het document betreft een zakelijk geschil over gewichtsverliezen (manco's) bij de distributie van vis tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van het conflict is dat de gemeentelijke visafslag weigert aansprakelijk te worden gesteld voor tekorten die ontstaan buiten hun directe invloedssfeer (zoals diefstal tijdens transport of het indrogen van de vis).

De afslag stelt dat zij slechts een bemiddelaar zijn en geen partij in de handel zelf. De situatie is echter precair omdat de overheidsinstanties (C.C.D. en de prijsbeheersing) strikt toezien op het leveren van het exacte gewicht aan de detailhandel. Het document vermeldt ook een vorm van protest of boycot: inzenders (leveranciers) weigeren vis te leveren aan de afslag vanwege deze onenigheid over de tekorten. Dit wordt door de betrokkenen als "ongeoorloofd" bestempeld, waarschijnlijk vanwege de strakke distributieregels die in oorlogstijd golden. Dit document is geschreven in februari 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland. De voedselvoorziening was in deze periode strikt gereguleerd via een distributiesysteem. De genoemde instanties zoals de C.C.D. (Centrale Controle Dienst) en de Prijsbeheersching waren belast met het handhaven van de regels rondom prijzen en de eerlijke verdeling van goederen om zwarte handel tegen te gaan.

Vis was een essentieel onderdeel van het dieet, zeker toen ander vlees schaars werd. Omdat vis een bederfelijk product is dat gewicht verliest door vochtverlies ("indrogen"), ontstonden er vaak discussies over wie het financiële verlies van dit gewichtsverschil moest dragen. De N.V.C. fungeerde hier als een overkoepelend orgaan voor de tussenhandel om dergelijke geschillen op te lossen en de doorstroming van goederen te waarborgen. De opmerking dat het staken van leveringen "ongeoorloofd" is, verwijst naar de leveringsplicht die vaak aan producenten en handelaren werd opgelegd om de voedselvoorziening niet in gevaar te brengen. HH. (Heren) Lisman v. Meurs Sieburgh De Haeck Van Duinhoven H. Veldkamp. N.V.C. (Nederlandsche Vereeniging voor de Commissiehandel in visch) de Gemeente (visafslag) C.C.D. (Centrale Controle Dienst) Prijsbeheersching.