Handgeschreven verklaring/proces-verbaal.
Origineel
Handgeschreven verklaring/proces-verbaal. 19 augustus 1944 (in tekst), 30 augustus 1944 (stempel). snijboonen, heb ik gekregen van enige collega's van mij. De namen
van deze personen noem ik u niet, daar ik niet wil, dat deze
menschen voor hun goedheid, gestraft zouden worden.
Ik heb nog geen vestigingsvergunning. Wel heb ik erken-
ninge als kleinhandelaar. Op Zaterdag, 19 Augustus '44 kreeg
ik mijn toewijzing groente/fruit van het Plaatselijk Verdeel-
kantoor.
Wij, rapporteurs, voegen hieraan nog toe, dat Van Duijn
de snijboonen tegen de vastgestelde maximumprijs verkocht.
№ 20/8/30 M. 1944 30/8 De tekst betreft een officiële verklaring van een handelaar (vermoedelijk de heer Van Duijn) in de context van de distributiewetgeving tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van het document is tweeledig:
1. Onderlinge hulp: Van Duijn geeft toe snijbonen te hebben ontvangen van collega's buiten de officiële kanalen om, maar weigert namen te noemen om hen te beschermen tegen represailles van de bezetter of de economische opsporingsdienst.
2. Vergunningsstatus: Er is onduidelijkheid over zijn papieren; hij is wel erkend als kleinhandelaar en ontvangt toewijzingen van het Verdeelkantoor, maar bezit nog geen definitieve vestigingsvergunning.
De controlerende ambtenaren (de "rapporteurs") voegen een ontlastende opmerking toe: Van Duijn heeft niet gesjoemeld met de prijzen; hij hield zich aan de officieel vastgestelde maximumprijs. Dit document dateert uit augustus 1944, een periode van extreme schaarste in bezet Nederland. Het Plaatselijk Verdeelkantoor (PVK) speelde een cruciale rol in het bonnensysteem en de voedselvoorziening. Handelaren stonden onder streng toezicht van de Crisis Controle Dienst (CCD) om zwarte handel tegen te gaan. De vermelding van "maximumprijzen" was essentieel om woekerwinsten te voorkomen. De weigering om namen van collega's te noemen ("verraad") was een veelvoorkomend teken van solidariteit onder de burgerbevolking tegenover de repressieve bureaucratie van de bezettingsjaren. Van Duijn (betrokkene) niet nader genoemde "rapporteurs" en "collega's".
Samenvatting
De tekst betreft een officiële verklaring van een handelaar (vermoedelijk de heer Van Duijn) in de context van de distributiewetgeving tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van het document is tweeledig:
1. Onderlinge hulp: Van Duijn geeft toe snijbonen te hebben ontvangen van collega's buiten de officiële kanalen om, maar weigert namen te noemen om hen te beschermen tegen represailles van de bezetter of de economische opsporingsdienst.
2. Vergunningsstatus: Er is onduidelijkheid over zijn papieren; hij is wel erkend als kleinhandelaar en ontvangt toewijzingen van het Verdeelkantoor, maar bezit nog geen definitieve vestigingsvergunning.
De controlerende ambtenaren (de "rapporteurs") voegen een ontlastende opmerking toe: Van Duijn heeft niet gesjoemeld met de prijzen; hij hield zich aan de officieel vastgestelde maximumprijs.
Historische Context
Dit document dateert uit augustus 1944, een periode van extreme schaarste in bezet Nederland. Het Plaatselijk Verdeelkantoor (PVK) speelde een cruciale rol in het bonnensysteem en de voedselvoorziening. Handelaren stonden onder streng toezicht van de Crisis Controle Dienst (CCD) om zwarte handel tegen te gaan. De vermelding van "maximumprijzen" was essentieel om woekerwinsten te voorkomen. De weigering om namen van collega's te noemen ("verraad") was een veelvoorkomend teken van solidariteit onder de burgerbevolking tegenover de repressieve bureaucratie van de bezettingsjaren.