Dienstverslag / Inspectierapport 15 november 1943 MARKTWEZEN AMSTERDAM
-------------------

No. 20/68/17 M. 1943 14/12

=== R A P P O R T ===

In opdracht van den Heer Directeur van het Marktwezen, heb ik, J. H. de Grebber, Controleur bij het Marktwezen, contrôle gehouden bij den verkoop van visch op de dagmarkt Dapperstraat.

Tijdens mijn contrôle zijn alleen die personen bediend, welke in de rij hebben gestaan.

Bruin Steur heeft aan 12 personen 20,5 k.g. zoetwatervisch (karper) verkocht. Volgens afslagbriefje heeft hij van den Gemeentelijken Vischafslag 20 k.g. zoetwatervisch ontvangen.

Verder heeft de handelaar Hessels nog 4 bakken garnalen aan het publiek verkocht.

38 Personen, voorzien van een voorrangskaart, zijn eerst geholpen.

Waarvan dit rapport te Amsterdam op 15 November 1943.

De Controleur voornoemd,

[Handtekening: J.H. de Grebber]

[Handgeschreven aantekeningen onderaan:]
gezien 17-12-'43
datum
doss. contrôle

Aan
Den Heer Directeur van het Marktwezen
A L H I E R . Dit korte rapport is een ambtelijk verslag van een marktcontroleur tijdens de Duitse bezetting van Nederland. De tekst is zakelijk en strikt procedureel. Opvallend is de vermelding van de handelaar Bruin Steur, die 0,5 kg méér vis (karper) verkocht dan hij officieel had ontvangen volgens zijn afslagbriefje. In een tijd van schaarste en rantsoenering was een dergelijke afwijking reden tot rapportage. Tevens wordt gemeld dat de volgorde van de rij strikt werd gehandhaafd, met uitzondering van 38 personen met een 'voorrangskaart'. Dit type kaart werd in oorlogstijd vaak uitgegeven aan bijvoorbeeld grote gezinnen of mensen met specifieke medische indicaties, maar kon ook duiden op bevoorrechte groepen. Het document dateert van november 1943, een periode waarin de voedselvoorziening in Amsterdam steeds nijpender werd onder de Duitse bezetting. Het 'Marktwezen' was de gemeentelijke instantie die toezicht hield op de handel om zwarte markt en prijsopdrijving tegen te gaan. De Dapperstraat in Amsterdam-Oost was (en is) een van de belangrijkste marktlocaties van de stad. De controle op visverkoop was essentieel omdat zoetwatervis een van de weinige eiwitbronnen was die nog buiten het strikte vleesrantsoen om (maar wel gereguleerd) beschikbaar waren. De precisie waarmee de hoeveelheden (tot op de halve kilo) worden gerapporteerd, illustreert de bureaucratische controle op de schaarse voedselvoorraad.