Brief / Ambtelijk schrijven. 7 april 1917 (gebaseerd op het rode stempel/kenmerk linksboven). De tekst verwijst naar een eerdere brief van 12 november van het voorgaande jaar (j.l.). Een ongenoemde functionaris (waarschijnlijk een afdelingshoofd) van de Generale Distributiedienst. [Linksboven in rood potlood/stempel:] 7/4/17

[Rechtsboven:]
Aan Gen. Distr. dienst
Aan den Heer Chef van het Bureau
voor Bijz. Verstrekkingen van de
Gen. Distr. dienst
Singel 453.

[Body:]
N.a.v. Uw brief dd. 12 Nov. j.l. no.
AD/174/Sch. Kr./vd. H./4817, doe ik U hier-
onder de gegevens toekomen van personeel van
mijn dienst, dat individueel een aanvrage
voor schoenen heeft ingediend.
Het merendeel van het personeel heeft geen
aanvrage ingediend, omdat er geen hoop op ver-
strekking van schoenen bestond; bovendien heeft
de gelegenheid daartoe reeds eenen langen
tijd niet meer bestaan. Aangezien Uw voor-
stel derhalve voor mijn personeel niet
de dringend noodzakelijke oplossing brengt,
dring ik er nogmaals met klem bij U op aan,
aan de hand van een onverwijld in te stellen
onderzoek bij het personeel van mijn dienst
te doen nagaan, welke personen dienen te
worden geholpen. Zooals ik U reeds berichtte,
betreft het hier hoofdzakelijk personeel, dat
met buitendienst is belast, zoowel overdag
als des nachts.
Voor inlichtingen etc. gelieve U zich In dit document beklaagt een leidinggevende binnen de Generale Distributiedienst zich over het gebrek aan actie wat betreft de schoenenvoorziening voor zijn personeel. De kernpunten zijn:

1. Scepticisme onder personeel: Veel werknemers hebben niet eens een aanvraag ingediend, simpelweg omdat zij de hoop op het daadwerkelijk ontvangen van schoenen hadden opgegeven ("omdat er geen hoop op verstrekking van schoenen bestond").
2. Urgentie: De schrijver benadrukt dat het huidige voorstel van het Bureau niet de "dringend noodzakelijke oplossing" biedt.
3. Buitendienst: Er wordt specifiek gewezen op het personeel dat in de buitendienst werkt, zowel overdag als 's nachts. Voor hen is degelijk schoeisel essentieel voor de uitvoering van hun werk.
4. Oproep tot actie: Er wordt aangedrongen op een "onverwijld" (onmiddellijk) onderzoek naar wie de hulp het hardst nodig heeft.

Het handschrift is een typisch vroeg-20e-eeuws ambtelijk cursief, goed leesbaar maar met de kenmerkende verbindingen en afkortingen (zoals "j.l." voor jongstleden en "dd." voor de dato). De brief dateert uit april 1917, midden in de Eerste Wereldoorlog. Hoewel Nederland neutraal was, was er sprake van enorme schaarste aan grondstoffen en goederen door de Britse blokkade en de Duitse onbeperkte duikbootoorlog.

De Generale Distributiedienst was in het leven geroepen om de schaarse goederen (zoals voedsel, brandstof, maar dus ook leer voor schoenen) eerlijk te verdelen via het bonnensysteem. Het is ironisch dat personeel van de distributiedienst zelf te kampen had met dergelijke tekorten. Schoeisel was in die tijd een groot probleem; door het gebrek aan leer werden schoenen vaak gerepareerd met surrogaatmaterialen of werden er houten zolen gebruikt, wat voor personeel dat veel buiten liep onpraktisch was. De "Singel 453" in Amsterdam was inderdaad een locatie waar diverse distributiebureaus gevestigd waren.