Handgeschreven verslag of brief (fragment). 3/ Dat aan personen beneden de 15 jaar geen
visch wordt verkocht.
Dagelijks geeft de onbekendheid bij het
publiek van bovengenoemde maatregelen
(welke overigens op het Abaplein duidelijk
leesbaar voor het publiek in het aanplakbord
zijn opgehangen) aanleiding tot moeilijkheden.
Het publiek beschouwt dikwijls bedoelde
maatregelen als een persoonlijke opvatting van
de marktambtenaar. Menig Vader of Moeder en
dikwijls ook het publiek keert zich tegen mij
als kinderen verwijderd moeten worden, die niet
aan kunnen toonen aan de hand van het persoons-
bewijs, dat zij 15 jaar zijn. Ook is het treurig, dat
ouden van dagen en zwakken en zieken geen visch
krijgen. Wanneer U het systeem invoert wat ik
U indertijd voorstelde, met daaraan een maande-
lijksche bon, welke de koopman in moet nemen
heeft U een veel billijker verdeeling als de
huidige. Tevens heeft U dan een strenge controle
op de vischaanvoer op de markten, wanneer men
de koopman verplicht op genoemde bonnen, uit-
sluitend een nieuwe toewijzing geeft.
Ook kan men doorgaan met de groote bonnen
net als met de bokking. Men garandeert geen
visch, maar een betere verdeeling onder het publiek.
Nu krijgen gezinnen van 2 personen evenveel
als gezinnen van 8 of meerdere personen.
D. Dit document is een ambtelijk schrijven waarin een marktambtenaar klaagt over de uitvoerbaarheid van de huidige visdistributie-regels. De kernpunten zijn:

1. Handhavingsproblemen: Kinderen onder de 15 jaar mogen geen vis kopen. Omdat zij vaak geen persoonsbewijs kunnen tonen (of nog niet bezitten), leidt dit tot agressie en onbegrip bij de ouders richting de ambtenaar.
2. Sociale onrechtvaardigheid: De huidige regels houden geen rekening met de gezinssamenstelling. Een gezin van twee personen krijgt momenteel evenveel vis als een gezin van acht personen. Ook kwetsbare groepen (bejaarden en zieken) vallen buiten de boot.
3. Voorstel voor hervorming: De auteur stelt voor om over te stappen op een systeem met maandelijkse bonnen (vergelijkbaar met de distributie van bokking). Dit zou niet alleen de verdeling eerlijker maken, maar ook de controle op de handelaren (kooplieden) versterken, aangezien zij hun voorraad alleen aangevuld krijgen op basis van ingeleverde bonnen. De tekst moet geplaatst worden in de context van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Vanaf 1940 werd de schaarste aan voedsel steeds nijpender en werd bijna alles "op de bon" gezet. Vis was een belangrijk alternatief voor vlees, maar ook de aanvoer daarvan was beperkt door de gevaarlijke situatie op zee en brandstoftekorten.

De vermelding van het persoonsbewijs is cruciaal voor de datering; dit werd in 1941 ingevoerd door de bezetter. De frustratie van de ambtenaar weerspiegelt de spanningen op de lokale markten, waar schaarste leidde tot irritatie tussen de burger en de overheid die de distributie moest handhaven. Het genoemde "Abaplein" verwijst mogelijk naar een specifieke marktlocatie (zoals het IJ-plein of een soortgelijke aanduiding in een Nederlandse stad).