Ambtelijke correspondentie / Adviesrapport. 3 juni 1941. A.W. Rijvoort. No 21/12/1 dd 1941 24/5                                                  3 Juni 1941
                                                  Den Heer Inspecteur
                                                  Th. Marktwezen.

In verband met het schrijven van de firma Schuurman
en het verzoek daarin om kolenvaartuigen in de
Lijnbaansgracht te mogen leggen, het volgende.
Bovengenoemde firma is eerst gevestigd geweest in
de Fokke Simonszstraat en is toen verplaatst geworden
naar de Lijnbaansgracht 392.
Het toezicht op de vaartuigen en ook het lossen
daarvan in het pakhuis is daardoor bemoeilijkt.
Het zou daarom beter zijn als de vaartuigen
in de Lijnbaansgracht komen te liggen.
Ook met het oog op het stadsschoon is het aan te bevelen.
Het is m.i. het beste de Lijnbaansgracht vanaf
de brug over de Reguliersgracht tot voor nummer
380 als hulpmarkt van de brandstoffenmarkt te
laten aanwijzen.
Dan is de firma niet aan een paar schuiten gebonden
maar kunnen ze desnoods allemaal liggen.

C.M.                A.W. Rijvoort * Kern van de zaak: De firma Schuurman is verhuisd van de Fokke Simonszstraat naar de Lijnbaansgracht 392. Omdat hun kolenschepen elders liggen, is het toezicht en het lossen van de brandstoffen in hun nieuwe pakhuis lastig. De schrijver adviseert de Inspecteur om een specifiek deel van de Lijnbaansgracht aan te wijzen als "hulpmarkt" voor brandstoffen.
* Locatie-specificatie: Het voorgestelde gebied loopt vanaf de brug over de Reguliersgracht tot aan huisnummer 380 van de Lijnbaansgracht.
* Argumentatie:
1. Operationele efficiëntie: Het vergemakkelijkt het lossen in het pakhuis en het toezicht op de schepen.
2. Stadsschoon: Het bundelen van de vaartuigen op een aangewezen plek wordt als gunstiger gezien voor het stadsbeeld.
3. Capaciteit: Door het officieel aanwijzen als hulpmarkt is de firma niet beperkt tot slechts een paar vaartuigen, maar kunnen ze hun gehele vloot daar kwijt. Dit document stamt uit juni 1941, ruim een jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode was de distributie van brandstoffen, zoals steenkool voor verwarming en industrie, van vitaal belang en strikt gereguleerd. De "Dienst van het Marktwezen" in Amsterdam beheerde de openbare marktplaatsen en ligplaatsen voor handelsvaartuigen.

De Lijnbaansgracht en de omliggende buurten (zoals de Fokke Simonszstraat) waren destijds knooppunten van kleinschalige industrie en handel, waarbij transport over water nog steeds de norm was voor bulkgoederen zoals kolen. Het feit dat "stadsschoon" als argument wordt gebruikt in een ambtelijk schrijven over kolenschuiten, getuigt van de Amsterdamse traditie om economische noodzaak te balanceren met de esthetiek van de grachtengordel.